اما پادشاه با بی رحمی و ستم آن دخترک زيبا را راند. پادشاه به دنبال بهار بود اما به دليل خودخواهی اش نتوانست بهار را در چشمان دخترک ببيند.

دخترک در جنگل سرگردان شد. در برف و کولاک به جلو حرکت ميکرد به اميد سرپناهی، تا اينکه از دور کلبه ای را مشاهده کرد که نور چراغش در آن شب تاريک نمايان بود، دخترک زيبا خود را به کلبه رساند و در زد، پيرمردی مهربان در را باز کرد و با مشاهده دخترک، او را کنار آتش آورد تا گرم شود، اما دخترک در همان جا جان سپرد.

فردای آن روز هوا بشدت سرد بود و برف سنگينی باريده بود، پيرمرد دخترک را آرام و با ملاطفت به خاک سپرد. روز بعد که پيرمرد بر مزار دخترک رفت مزارش پوشيده از گل و سبزه بود و اين در زمين یخ بسته نيويورک بعيد بود.

پنجره ها رو وا کنین که عشقم از سفر میاد

برای غربت شبم مژده ای از سحر میاد

صدای پاشو می شنوم تو کوچه ها قدم زنون

پر می کشه دلم براش به سوی ماه تو آسمون

آهای آهای ستاره ها فانوس راه اون بشین

بگین بیاد از این سفر تو این شب ستاره چین

پنجره ها رو وا کنین گل بریزین سبد سبد

میاد که پیشم بمونه گفته نمی ره تا ابد

ستاره ها بهش بگین جدایی و سفر بسه

بگین به این شکسته دل یه عمره دلواپسه

باید فراموشت کنم

چندیست تمرین می کنم

من می توانم ! می شود !

آرام تلقین می کنم

حالم ، نه ، اصلا خوب نیست ....

تا بعد، بهتر می شود ....

فکری برای این دلِ آرام غمگین می کنم

من می پذیرم رفته ای

و بر نمی گردی همین !

خود را برای درک این ، صد بار تحسین می کنم

کم کم ز یادم می روی

این روزگار و رسم اوست !

این جمله را با تلخی اش ، صد بار تضمین میکنم

بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد

                                  مثل یک بیت ته قافیه ها خواهم مرد

تو که رفتی همه ثانیه ها سایه شدند

                                   سایه در سایه این ثانیه ها خواهم مرد

شعله های بی تو ز بی رنگی دریا گفتند

                                   موج در موج در این خاطره ها خواهم مرد

 گم شدم در قدم دوری چشمان بهار